mój pokoik

2012. O rzeczach.

Joanna Od Zmywania Naczyń — Fri, 13 Jan 2012 14:03:26 +0000

Od października świat jest inny. Paradoksalnie, bo do dzisiaj nie mam wciąż pracy, mimo wielu miesięcy poszukiwań. W październiku znikąd przyszła do mnie dobra fala, która przyniosła dobrych ludzi, przyjaciół, kochanków, kumpli, których nie miałam od lat, nowe miejsca, pomysły, inspiracje, marzenia. Rok zmian zakończył się tak intensywnie, jak to tylko było możliwe. Ten rok przeznaczam na realizację marzeń, okiełznanie czasu i przestrzeni, odważne decyzje i brak sentymentów. Dziękuję cudownym ludziom, że są przy mnie, że mam dla kogo upiec pierniki, mam do kogo zadzwonić, nie brakuje pomysłów na sobotni wieczór. Dla Was będę się starać, bo dodajecie mi skrzydeł.

Szczęście

Joanna Od Zmywania Naczyń — Tue, 01 Nov 2011 21:50:05 +0000

Dużo czasu spędzam ostatnio sama ze sobą. W trakcie tego spędzania zastanawiam się, czy mogłabym być sama ze sobą szczęśliwa. I myślę, że o to właśnie musi chodzić w tej całej zabawie, żeby zobaczyć świat swoimi oczami, docenić jego piękno i nie potrzebować potwierdzenia, że faktycznie, jest piękny. Jeździłam dzisiaj prawie trzy godziny na rowerze, zanurzając się w obłędnych kolorach drzew i liści, które z nich masowo pospadały. Najbardziej zapamiętałam dwa momenty – kiedy jechałam po łąkach zalewowych i nie było wokół mnie widać ani słychać żywej duszy i kiedy wjechałam w niekończący się tunel z drzew. Pusty, aż nierzeczywisty. Czułam się wtedy sama ze światem. Trochę przerażające, a trochę jak wyzwanie. Jeśli spotkam kiedyś kogoś, kto będzie chciał dzielić ze mną swoje życie, będę miała się czym dzielić. A na razie dobrze, że potrafię sama widzieć świat.

i jeszcze jedno wam dzisiaj powiem

Joanna Od Zmywania Naczyń — Sun, 18 Sep 2011 19:57:38 +0000

Tak się zdarzyło, że w jednej chwili podjęłam decyzję, że mężczyzna, którego wbrew temu, co mówiłam, kochałam, od tamtej wlaśnie jednej chwili, przestaje dla mnie istnieć. Że nie usłyszę więcej, co u niego, nie dowiem się, czy jego firma stanęła na nogi i przynosi mu wreszcie zyski, że nie będę wiedziała jak będzie wyglądał, kiedy skończy 40 lat. Ani nawet 34. Że ostatni raz widziałam go dzień po jego 33 urodzinach i ostatni raz spytałam wtedy „kiedy my się znowu zobaczymy…?”. Że nigdy, od teraz aż do nieskończoności, go więcej nie zobaczę. Nie usłyszę jego magnetycznego, głębokiego głosu. Nigdy. Bez okresu przejściowego, czy czasu na zastanowienie. Nie przytulę się do jego ciepłego torsu i nigdy więcej nie będziemy się kochać.

To jest właśnie reszta mojego życia. Teraz.

nie wiem

Joanna Od Zmywania Naczyń — Sun, 18 Sep 2011 19:45:12 +0000

czego chcę od życia

czego nie chcę od życia

nic nie wiem.

donoszę, że żyję

Joanna Od Zmywania Naczyń — Tue, 23 Aug 2011 21:04:08 +0000

Wrocław ma tę dziwną właściwość, że się go w ogóle nie odczuwa. Nie wymaga, nie zobowiązuje, po prostu jest, gości w sobie, płynie tak jak płynie Odra. Z upływem czasu w naturalny sposób zaczęłam oswajać się z tkanką miasta, już tak bardzo mnie nie zaskakuje, choć wciąż nie mogę się napatrzeć, kiedy jadę przed zachodem słońca przez Most Pokoju, a potem nabrzeżem, patrząc na Ostrów. Rower nosi mnie wszędzie, dzięki niemu widzę znacznie więcej, niż zza kierownicy samochodu. Jeżdżę po Dolnym Śląsku, odkrywam niepowtarzalne zakamarki, widoki zapisuję w sercu. Czasem, kiedy świat niczego ode mnie nie chce, przychodzi do mnie taka myśl, że jestem szczęśliwa. W głębi serca niczego mi nie brakuje, bo mam spokój, ładne widoki, góry, miasto, które mi nie przeszkadza i marzenia, które raz po raz spełniam. Mam dokąd pójść, nawet jeśli akurat nie mam z kim – bo zawsze jest Wrocław. Miesiące mijają szybko, ale każdy dzień intensywnie zapisuje się w pamięci. Naprawdę, zmieniło się.

Pan Wrocław i Pan Czas

Joanna Od Zmywania Naczyń — Tue, 07 Jun 2011 19:25:14 +0000

Im więcej czasu mija, tym jest lepiej. Żywy obraz zamienia się w miłe, ale jednak wspomnienie. Nie pamiętam jego twarzy, ale to jeszcze nic. Nie staram się za wszelką cenę pamiętać – to jest dobra droga. Wrocław ma magiczną moc.

Once upon a time

Joanna Od Zmywania Naczyń — Sat, 23 Apr 2011 19:28:37 +0000

Był sobie kiedyś taki człowiek, nic po nim nie zostało. Kiedy widzę go na zdjęciach, zastanawiam się, czy to wszystko naprawdę się wydarzyło, bo ja nic nie pamiętam. Ludzie jednak potrafią znikać.

Jest takie miasto, Poznań. Nie ma mnie tam dopiero od trzech tygodni, a zacierają mi się kontury ulic i budynków. Cieszę się, że już mnie tam nie ma.

Jest takie miasto, Wrocław. Oddycha jak człowiek. Oddychanie w jego rytmie jest bardzo przyjemne.

(r)ewolucja

Joanna Od Zmywania Naczyń — Mon, 28 Mar 2011 20:33:11 +0000

Minęło ostatnie 11 miesięcy. Kiedy 1 maja zeszłego roku spotkaliśmy się po dłuższej przerwie u mnie w domu, nie wiedziałam, dokąd mnie to zaprowadzi. Minęły 44 intensywne tygodnie, wspólne lato, jesień i zima, a teraz jest wiosna. I właśnie teraz pakuję swoje niezbyt zadowalające jestestwo do kartonów i wywożę się jeszcze dalej. Zamykam ten zbyt długi rozdział, nie pamiętam już ile lat bez ładu i składu, zakończony przydługim, pełzającym romansem, bez cienia szansy na rzeczywistość. Za kilka dni obudzę się jeszcze 180 kilometrów dalej od Trójmiasta, za to jak nigdy blisko w góry. Postaram się zapomnieć o niepowodzeniach, przypomnieć sobie jak to jest fajnie, kiedy dookoła wszystko jest nowe. Jakoś przejdę przez syndrom odstawienia, kolejny raz coś sobie wytłumaczę i będzie dobrze.

Boję się, bo nie wiem, co tam jest. Tutaj jest wsyzstko, czego nie chcę, ale to zarazem wszystko, co znam. I to, że będzie mi brakowało zapachu jego ubrań.

I po co się tak przyzwyczajać. I jak połączyć w sobie potrzebę braku zmian, z potrzebą zmian?

Panie Obłoczny

Panie z daleka

Prowadź mnie czule

Albo zaniechaj

(…)

znowu jesień

Joanna Od Zmywania Naczyń — Sat, 30 Oct 2010 15:21:00 +0000

Coraz częściej zauważam, jak bardzo moje życie składa się z tych samych, powtarzalnych czynności, stanów czy pór roku, pomiędzy które wtykam różne czynności, mające prowadzić do zmian, oczywiście „na lepsze”. A potem i tak zauważam, że znowu przekładam letnie koszule na prawą stronę szafy, a koszule z długim rekawem na lewą, kolejny rok z rzędu wyjmuję kozaki, obiecując sobie, że w tym roku kupię jeszcze jedne, z obrzydzeniem patrzę na kurtkę, którą noszę trzeci sezon i też wygrażam jej, że pójdzie do kosza. Zaczynam nosić grube rajstopy i ubolewam, że zimno mi w szpilkach, a tak nie lubię butów zakrywających pół nogi. Znów zmiana czasu (dzisiaj), moje urodziny, kombinowanie jak uniknąć świątecznego wariatkowa i ta myśl, że przecież dopiero co był grudzień.

Z dużą pokorą przyjmuję fakt, że moje życie jest nudne jak flaki z olejem, wyjałowione, dla nikogo nie jest doniosłe i ważne, nie pozostawiam po sobie niczego wartościowego i nie spełniam marzeń, bo mnie na nie nie stać lub potrzebuję do ich realizacji ludzi, którzy nie istnieją, albo nasze drogi rozminęły się o lata świetlne. Widzę, jak życie ucieka i, nie mogąc nic z tym zrobić, po prostu się uśmiecham.

Jesień, czas, za którym nie przepadam. Pojutrze listopad. Nic się nie zmienia.

kolejne zmiany

Joanna Od Zmywania Naczyń — Sat, 28 Aug 2010 10:52:13 +0000

mam nadzieję, że na jakiś czas ostatnie. życzyłabym sobie, żeby mój kalejdoskop na dłuższą chwilę się zatrzymał, bo chciałabym w końcu przyzwyczaić się do widoku.