Żeby nie było, jestem możliwie i przyzwoicie ogarnięta, nie myślę codziennie o śmierci, chodzę regularnie na terapię i mam już pomysł na następną fryzurę. Tylko jak co roku jesienią, kupiłam sobie nowe rękawiczki, z powiedzmy skóry. I te rękawiczki pachną listopadem i grudniem, zimą, ciemnem za oknem, zimnem, tym płaszczem, co go teraz noszę. Trochę śmieszno, ale trochę straszno. Duperela, a budzi moją powstrzymywaną złość. Tak jakby jeszcze nie wszystko było jasne. Jakbym stała w rozkroku.
Duperela.
Trzeba nie gubić rękawiczek.

Wczoraj nauczyłam się, jak zmienić zwykły dzień w taki, który zapamięta się do końca życia. Przepis: jedna okazja, kilka osób, jeden spontaniczny pomysł, niewiele czasu na realizację, dobra logistyka i komunikacja, wielkie zaangażowanie i bardzo dużo ciepła. Z garstki robi się tłum, realizacja przerasta założenia, a w naważniejszym momencie eksplozja radości i jakiejś niespotykanej jedności. Niby zwykłe urodziny, a sam zainteresowany miał wielkie, szklane oczy. Cały wieczór śmiała mi się gęba, jak prosto można sprawić, żeby przez 15 minut było aż gęsto od szczęścia.

odechciało mi się.

Dlaczego wszystkim wydaje się, że ja jestem ambitna? Bo mam niski głos i ciemne włosy? Bo potrafię odmówić, jeśli nie mam ochoty? Bo umiem walczyć do upadłego, jeśli mi zależy? Czy to już wystarczy, żeby uznać mnie za skazaną na wspinaczkę po szczeblach kariery?

Ja nie mam ambicji. SERIO.
Nie chcę robić kariery.
Chcę godnie żyć i mieć czas, żeby móc robić wszystko, żeby go nie mieć.
Chcę się uczyć i rozwijać, żeby więcej umieć. Bo lubię dużo umieć, nawet jeśli mi to do niczego nie potrzebne.
Chcę mieć święty spokój.

Idę na terapię.

Nie idzie mi nic, zdjęcia powyżej są już kompletnie nieaktualne, a poza tym jestem jebnięta i zupełnie niepotrzebnie nakręcam się na niemożliwie apetycznego gówniarza. Zupełnie mi obcego i z pracy. Jak tak dalej pójdzie, przefarbuję włosy na rudo, bo czuję że to może sprawić, że poczuję się kimś innym i może zacznę wszystko od nowa. Bo w tym wydaniu robię ostatnio mnóstwo bzdur :)

W zeszłym miesiącu założyłam coś nowego, coś o zupełnie innej tematyce, taki mój mały Mr. Hyde :) Znajduje się tu: www.kobietynatraktory.blogspot.com, a to jest bezczelna reklama :D

Trzy rzeczy, które wprawiają mój mózg w stan nieporównywalnie przyjemnego brzęczenia:
1. Seks
2. Bita śmietana
3. Słuchanie nowej płyty

Czy to nie jest tak, że im więcej razy wybieram źle, tym dalej jestem od właściwej drogi? I czy może być tak, że już zawsze będę źle wybierać? Bo jestem już za daleko..?

bo jakoś mi się robi ciężko i czasem chciałabym, żeby były tylko treningi.