jestem tu

Terapia robi dobrze, czuję, że droga, którą idę, coraz bardziej przypomina ciągłą linię. Świadomie wybieram, choć czasem nie wiem dlaczego tak, a nie inaczej. Wciąż nie widzę dokąd zmierzam, ale zaczynam panować nad czasem teraźniejszym. Jest jakiś jasny punkt przede mną, może to jest nadzieja. Coś, czego dawno tam nie było.

Insomniac Olympics

Block -

- rockz.

Wróciłam ze świąt.

Przeżyłam.
A teraz mam ochotę wpakować się w kłopoty.

padaka

Boję się siebie się Boję

Krótki list do chuja

Chuju,

Mimo twoich usilnych starań przestałeś istnieć.
Znaczysz dla mnie mniej, niż nic.
Jesteś kupą gnoju.
Ciekawe, czy masz tego świadomość.
Nawet nie jesteś wart mojej nienawiści.
Po prostu mam to gdzieś, że żyjesz. Kiedyś przestaniesz.
Jesteś czystym złem, niewartym żadnych uczuć.
Z okazji moich urodzin, życzę ci wszystkiego najgorszego. A jak do tego będzie bolesne, to tym lepsza zabawa.

[a.]

trupy z szafy

Mądrzeję? Czy głupieję na tyle, żeby tchórzostwo nazywać silną, WŁASNĄ wolą? Czy mądrzeję, działając wbrew sobie, ale z myślą o swoim świętym spokoju za jakiś czas? Urywając głowy trupom z szafy, zamiast dać im szansę na zmartwychwstanie..?
Bądź tu mądry.

listopad(ł)

Żeby nie było, jestem możliwie i przyzwoicie ogarnięta, nie myślę codziennie o śmierci, chodzę regularnie na terapię i mam już pomysł na następną fryzurę. Tylko jak co roku jesienią, kupiłam sobie nowe rękawiczki, z powiedzmy skóry. I te rękawiczki pachną listopadem i grudniem, zimą, ciemnem za oknem, zimnem, tym płaszczem, co go teraz noszę. Trochę śmieszno, ale trochę straszno. Duperela, a budzi moją powstrzymywaną złość. Tak jakby jeszcze nie wszystko było jasne. Jakbym stała w rozkroku.
Duperela.
Trzeba nie gubić rękawiczek.

28 października

Wczoraj nauczyłam się, jak zmienić zwykły dzień w taki, który zapamięta się do końca życia. Przepis: jedna okazja, kilka osób, jeden spontaniczny pomysł, niewiele czasu na realizację, dobra logistyka i komunikacja, wielkie zaangażowanie i bardzo dużo ciepła. Z garstki robi się tłum, realizacja przerasta założenia, a w naważniejszym momencie eksplozja radości i jakiejś niespotykanej jedności. Niby zwykłe urodziny, a sam zainteresowany miał wielkie, szklane oczy. Cały wieczór śmiała mi się gęba, jak prosto można sprawić, żeby przez 15 minut było aż gęsto od szczęścia.

i nastała pustka.

odechciało mi się.

zrozumienie tematu

Dlaczego wszystkim wydaje się, że ja jestem ambitna? Bo mam niski głos i ciemne włosy? Bo potrafię odmówić, jeśli nie mam ochoty? Bo umiem walczyć do upadłego, jeśli mi zależy? Czy to już wystarczy, żeby uznać mnie za skazaną na wspinaczkę po szczeblach kariery?

Ja nie mam ambicji. SERIO.
Nie chcę robić kariery.
Chcę godnie żyć i mieć czas, żeby móc robić wszystko, żeby go nie mieć.
Chcę się uczyć i rozwijać, żeby więcej umieć. Bo lubię dużo umieć, nawet jeśli mi to do niczego nie potrzebne.
Chcę mieć święty spokój.